sosyomat.com

İçim acıyor..Hiç bir yerim tutmuyor..Odamın duvarlarını kanla boyadım..yumruklarım fırçam göz yaşlarım ise boyama kattığım tiner oldu..Yüreğim paramparça ciğerim ise zift gibiinsanların çirkinliği ve iki yüzlülüğü yüzünden hayatım kapkara..Neden diye soruyorum kendime neden ne yaptım ben bu insanlara tek suçum iyi olmam mı?Hani hep iyiler kazanırdı?Tamam belki yolun sonu değil belki herşey bitmedi ama ama ben tükendim..Nezamana kadar böyle sürecek?Hayat her seferinde bir damarımı koparıyor..Benden dökülen kanlar bir işe yarayacak mı yoksa insanlar kendi yaptıklarını görmeyip benimle delirmiş diye dalga mı geçecek?Ben herşey yolunda gitsin diye çabalarken, üzülürken neden bu insanlar hâlâ kötülük peşinde?Artık bende bilemiyorum insan diyesim gelmiyo onlara ya da insanlık onlarınkiyse bırakın ben insan değilim..

Kakalağım'a...
Umutla yanıp kavrulan kalbimi bir kişi söndürebilirdi ve başardıda...Nasıl mı oldu? İçimdeki okyanustan bir damla göz yaşı yeterdi buna...Sönerdi alev alev gözlerim..Sonrada kalbim sararmış bir yaprağa dönerdi ve reddedilmenin içimdeki fırtınasıyla süzlürdü yavaşça yere...Bir tüyün yumuşak hareketleriyle, Bir taş kadar can yakıcı bir şekilde. Ama saramış bir yapraktı o, kaldırımda tek başına yatardı...Kimsenin umrunda değildi...Onunda..Üstüne basılıp geçilirdi o yaprağın, kenarları turuncu ortası sararmış...O basardı üstüne...Zaten başkası bassa o çatırdı kopmazdıki küçük kalbimde...Ya da kuru bir dal parçasıda olabilirdi o umut ateşi...Ama bir gecede saçları ağaran insanlar gibi o da bir saniyede ilkbahardan, hazana dönerdi belki...Sonbaharda yanlız kalırdı...Çünkü, umutları tek tek terk ederdi onu...Sonra belki yaramaz bir çocuk gelip, koparıp düşürürdü çıplak dalı yere...Ve bir çatırdı kopardı...Acı bir çığlık sarardı her yeri...Kulak tırmalayan acı bir çığlık...Çünkü, o basardı üstüne...Basardı, umursamazdı, arkasına bile bakmazdı...Neden....Neden baksın ki? Umutları olmayan, Çırılçıplak kalmış kuru bir daldı sadece...Arkasına bakmazdı bir kere bile...hızla uzaklaşırdı. Arkasına bakmazdı o çığlık için bile...onu duymazdı, duysada umursamazdı. Arkasına bakmazdı benim için bile...Arkasına bakmazdı....

"Konuşçağım insanları ben seçerim, istediğimle muhattap olur istediğimle olmam, kndme güvenirm bunu sorgulayanı sorgularm, küçük şylere takarm olaycıym, bnle oyun oynanmz mızıkçıym, geçmişe takılmam mazi der geçerm, her zmn ilk ve son sözü bn sölerm, hayat zordr bilirm ama bnde kolay biri deilim, çocuklarla yada çocuk kalmışlarla uğraşamam, hayatmdan engeller silerm, ben istemedktn sora kim olursa olsn hçtr, ağır severm 'kim ne der' diye düsünmem, basit kisilerle polemige girmem, bazı yanlışları asla affetmem, tutkularm var vazgecmem, bazen çok severim ama söylemem, haddinizi bilin dostlarıma laf ettirmem, ukalaymdr mütevazilkle ilgilenmem, gidiyosan eğer çok özlesem bile dön demem, artk kmsye güvenmem"Daha once kıme ınandıgı yada hangı tanrının emrinde oldugu umrumda deil... burda hersey bana itaat eder...tanrının adıyla deliriyo insanlar... kendıme dogruyu soylıyemıyorum...bı son olmadıgına ınanmak ıstemıyorum... bu hayatı ben ıstemedım... ben secmedım... kaybedıcek hıc bısey yok...Biliyorum beni yanlış tanıdın ama birinin beni anlaması için beni sewmesi lazım arkadaşça ya da daha farklı bi anlamda.çünkü beni anlamak zor bazen ben bile kendimi anlıyamıorum..biraz anlayışlı da olması lazım,bazen söylemek istediklerimin hiçbirini söyliemiorumdaha kötüsü bazen de söylemek istediim şeyden çok farklı bişey söylüorum...bu insanlara güwensizliğimden oluyo..kendimi diken üstünde hissediyorum...yeterince kötü insan gördüm şimdiden herkesi birbirine benzetiyorum...bunları şuan nası yazıorum inan bn de bilmiorum ama birini sewmeye ve güvenmeye çok ihtiyacım war..ama yok senle uğraşamam diosan sen bilirsin..hiç kızmam ,kırılmam senin kararın bu...bi insan istemediği bişeyi neden yapsın ki...zaten istemediği şeyler yaşıyo hep...bi de bunu kendisine neden yaşatsın ki??ya anladın umarım söylemek istediklerimi....şimdi son bikez düşün...ya beni ekle kal ya da kapat profilimi!!!!